Momenten uit het leven van een verloskundige.
Nieuwsgierig naar het leven van een verloskundige in onze praktijk? Lees dan de verhalen uit onze praktijk. De namen van onze zwangere zijn gefingeerd.
VI. Max
In onze praktijk worden we regelmatig vergezeld door studenten. En zo hadden we jaren terug Max. Uniek natuurlijk een manlijke student. Max had zijn hele leven maar één missie gehad, verloskundige worden. Max was een student die werkelijk over alles al iets gelezen had en altijd zijn mondje klaar had. Max was een lopend geneeskundeboek, maar had niet altijd door dat datgene wat hij beweerde nog net niet helemaal klopte. Wat af en toe hilarische situaties opleverde. Hierbij denk in bijvoorbeeld aan de keer dat Max collega F. in een vergadering netjes op haar plek wilde wijzen door te vermelden dat Foliumzuur toch heus vitamine B12 was en echt niet B11, zoals F. beweerde. Dat hij dit niet zo gepast was, had Max totaal niet door en zo zette hij zijn bewering kracht bij door zijn grote aantekeningenboek te openen en de inmiddels geïrriteerde collega F nog even met haar neus op de feiten te duwen. F. is diezelfde middag nog in de boeken gedoken en bleek, helaas voor Max, toch gelijk te hebben.
Ook zal ik nooit vergeten hoe Max bij een kraamvisite al kokhalzend, met de meest zelfverzekerde blik, het vieste kopje koffie ooit wegwerkte. Dit “űberoptimisme” van Max had als resultaat dat onze zwangere regelmatig dachten dat hij vierde- , in plaats van eerstejaars student was. En dat beviel Max uitstekend. Tot…., de bevalling van Sandy zich aankondigde.
Sandy was getrouwd met een campingbeheerder. Hierdoor reden we na het telefoontje van Sandy, diep het bos in. Max had praatjes voor tien en functioneerde tot het eerste toucher als volleerd assistent. Sandy was, tot dit toucheer, vastbesloten geweest om in het ziekenhuis te bevallen en dit leek ons gezien meneer een zeer prettig idee. Meneer was namelijk een potige bodybuilder. Iemand met wie je geen ruzie moest krijgen. Meneer had ons al vroeg in de zwangerschap duidelijk gemaakt dat een ziekenhuisbevalling wat hem betreft de enige logische oplossing was bij “zijn babyproject”.
Helaas had Sandy bij het eerste inwendig onderzoek in plaats van de gehoopte drie, al negen centimeter ontsluiting! Wat Sandy deed besluiten thuis te blijven. Niemand zou haar meer uit bed krijgen. Iedereen, inclusief meneer had zich hier bij neer te leggen! Dit tot groot ongenoegen van meneer die dit in een dreigende blik omzette en daarmee de spanning bij mij opvoerde en bij Max elke vorm van zelfverzekerdheid deed verdwijnen. Ongelukkig met de situatie bedacht ik me dat bij spoed de ambulance dit afgelegen huis nooit zou kunnen vinden. Ik sprak met Max af dat, wanneer een ambulance noodzakelijk mocht blijken, hij met mijn auto naar de rand van het bos zou rijden en de ambulance naar de camping zou loodsen. Zo gezegd zo gedaan. Max wandelde de rest van de bevalling heen en weer tussen bed en buitendeur.
Gelukkig, voor mij en de inmiddels weer iets spraakzamere Max, kreeg Sandy vlot persdrang en verliep de bevalling voorspoedig. Een kleine 45 minuten later was het kindje bijna geboren. Zelfs meneer leek zich een beetje te ontspannen, totdat…. het hoofdje werd geboren. Tot mijn grote schrik leek het hoofdje van het kindje helemaal geen profiel te hebben! De oogjes en mondje waren nauwelijks zichtbaar, het neusje raar plat. “Dit is niet goed,” dacht ik. Max verbleekte en zakte weg, meneer balde een vuist. Mijn hart stond even stil. Mijn noodplan leek met de weggezakte Max, compleet in duigen gevallen!” Concentreren,” dacht ik. Toen ik beter keek zag ik tot mijn geluk dat het hoofdje nog volledig omgeven was door de vliezen! In een seconde brak ik de vliezen en vlot daarna werd een gezonde zoon geboren. Max kreeg zijn kleur weer terug en meneer werd, bij het zien van zijn zoon, door emoties overmand. Sandy die van alle commotie niks had meegekregen riep euforisch: “Fantastisch hè, zo’n thuisbevalling!”
En zo zat iedereen, bij de beschuit met muisjes, elkaar aan te kijken of het de gewoonste zaak van de wereld was dat Damian thuis ter wereld was gekomen.
Het zou leuk als ik nu zou kunnen melden dat Max hierdoor zijn lesje geleerd had, maar dat bleek niet het geval. Op het moment dat we het huis verlaten hadden en Max weer ver genoeg van meneer verwijdert was bleek hij weer helemaal de oude te zijn.” Gaaf hè, geboren worden in de vliezen”, zei Max, “schijnt maar bij 0.03% van de geboorten voor te komen.” Ik zag er de lol niet zo van in en heb de genoemde statistieken niet meer gecontroleerd.
Helaas zakte Max drie keer voor hetzelfde tentamen en moest hij hierdoor, ons ten spijt, de opleiding verlaten.
V. Het kantoor
Ooit hebben wij als praktijk een groot kantoorcomplex op zijn kop weten te zetten. Dit allemaal door de geboorte van Thomas.
Het begon allemaal op een warme zomerdag. Collega F. had tot aan het begin van de middag een rustige dienst gehad, toen de telefoon ging. Marjan de Vries, de vliezen waren gebroken en de eerste weeën hadden zich aangekondigd. Omdat Marjan haar tweede kindje kreeg en de eerste keer vlot was bevallen snelde mijn collega zich naar Marjan.
Dit bleek helemaal terecht. Marjan had bij binnenkomst al goede weeën, en het toucheer leverde een nette 4 centimeter op. En terwijl Marjan een wee wegpufte melde collega F dat het wel tijd werd om de kraamzorg te bellen. Tussendoor informeerde ze nog even waar Peter, de man van Marjan, was. Marjan, die net de wee getrotseerd had trok een bedenkelijk gezicht. 'eigenlijk weet ik dat ook niet zo goed,' zei ze, 'ik heb meerder keren geprobeerd hem te bellen,' maar krijg steeds de voicemail, 'maar ik heb nog wel een telefoonnummer van kantoor'. En terwijl ze dit zei kondigde de volgende wee zich al weer aan. 'Laten we dat nummer dan maar eens bellen', zei collega F.
Omdat Marjan's weeën elkaar snel opvolgde besloot F. zelf maar even naar het kantoor te bellen en zo had collega F. even later de afdelingssecetaresse aan de lijn. Een korte omschrijving gaf de spoed van de situatie weer. Meneer de Vries zou zo spoedig mogelijk gewaarschuwd en naar huis gestuurd worden. En terwijl Marjan de volgende wee opving riep F. tevreden dat Peter waarschijnlijk snel thuis zou zijn.
Het duurde ook niet lang voordat de bel ging. 'Dat is vast Peter', zei Marjan, maar niets was minder waar. De kraamverzorgster deed haar intrede. De bevalling verliep voorspoedig, maar Peter, die was in geen velden of wegen te bekennen. Net toen iedereen zich afvroeg waar hij nou bleef, ging te telefoon..... 'Misschien heeft hij autopech' pufte Marjan, 'zou toch wel fijn zijn als hij even wat van zich liet horen.'
Aan de andere kant van de lijn was echter niet de gehoopte Peter, maar de afdelingssecretaresse. 'Ik moet tot mijn spijt zeggen dat er iets mis is gegaan, toen we hoorde dat jullie op zoek waren naar meneer de Vries heb ik ging ik er vanuit dat jullie Roy de Vries bedoelden. Zijn vrouw is immers hoogzwanger. Roy is dan ook met hoge snelheid naar huis gereden, maar trof daar tot zijn grote verbazing een niet bevallende Anette aan. Toen pas begreep ik dat jullie niet Roy, maar Peter zochten. Peter bleek niet op kantoor te zijn. Een collega wist te vertellen dat hij op een terrasje in het dorp aan het lunchen was, omdat we hem niet op zijn telefoon konden bereiken, is deze op de fiets gesprongen. Peter had, omdat hij even rust wilde hebben, zijn telefoon even uitgezet, maar hij komt nu jullie kant op'.
De secretaresse was nog niet uitgesproken of Marjan riep naar F. 'Terrasje!?' 'Telefoon uit?' 'Is hij nou helemaal gek geworden?' Veel verder kwam de woede uitbarsting van Marjan niet, de volgende wee kondigde zich aan. 'Volgens mij moet ik persen', riep Marjan.
Marjan was woest, maar was niet meer in staat de persdrang tegen te houden. Het duurde niet lang voordat collega F het hoofdje van de baby zag komen, Marjan probeerde uit alle macht te zuchten. In de verte hoorde iedereen de deur opengaan en even later stapte een zwaar bezweette Peter de slaapkamer binnen. Hoewel collega F. In de verte nog een mompelend sorry hoorde mocht het voor Peter niet meer baten. Terwijl Marjan haar laatste perswee kreeg was ze nog net in staat een hier niet te herhalen scheldwoord te roepen en. Bij het roepen van dit woord zette ze nog eenmaal flink kracht..... en werd Thomas geboren.
IV. Kort tongriempje.
Een verhaal uit mijn eigen kraamtijd! Een kort tongriempje is een lastig aandoeninkje wat pasgeboren baby’s kunnen hebben. Zo kan het de borstvoeding bemoeilijken en wanneer hij extreem kort is ook later de spraak. Toen mijn derde kindje geboren werd, bleek al snel dat zijn tongriempje tot aan het puntje van zijn tong zat en dat een ingreepje noodzakelijk was. Het avontuur van mij als kraamvrouw met zoonlief staat hieronder!
Nadat ik het telefoonnummer van de lactatiekundige had gekregen. een afspraak had gemaakt, kon ik de volgende dag om 9:40 op de poli in Baarn terecht om het tongriempje van T. te laten doorknippen. Terwijl manlief nog vroeg of hij mee moest, opperde ik dat ik als ervaren moeder deze kleine ingreep rustig alleen met T. kon ondergaan.
Zo sta ik vanochtend om 7:30 dan ook naast mijn bed. Om 8:45 wordt het tijd om T. wakker te maken en te voeden. Ik waarschuw ik hem dat het niet de bedoeling is dat hij vanaf nu zijn tong chronisch uit zijn mond gaat steken en neem ik nog even door of ik echt alles bij me heb. Pampers, poetsdoekjes, speen, verzekeringspapieren maxi cosi, spuugdoekje, wandelwagen... niets kan meer mis gaan...
Tot ik T. in de auto zet en met geen mogelijkheid de maxi-cosi vast krijg (is die gordel nou gekrompen...?). Vele minuten en gestuntel later kunnen we op pad. Tot mijn schrik is het al kwart over negen, doorrijden dus. Terwijl ik de auto start komt mij een zacht triangelmuziekje tegemoet, ik druk op het knopje van de CD speler en zie tot mijn verbazing de CD van "Hallo Wereld" van het ministerie van VWS zitten... great!
Bij MMC Baarn aangekomen blijkt er een groot tekort aan parkeerplaatsen en nadat ik om 5 over half tien eindelijk een parkeerplaatsje heb gevonden besluit ik het ponsplaatje even te laten voor wat het is en meteen naar de poli kindergeneeskunde op de 4e etage te gaan, die helaas dicht blijkt te zijn. Bij navraag blijkt dr. Jansen een chirurg te zijn en ik moet op de poli chirurgie op de 1e etage zijn, waar ik om 10:41 enigszins bezweet zonder ponsplaatje neerplof. Toch maar even vragen of ik niet eerst een ponsplaatje moet maken, gelukkig dat kan wachten... Na voor de tweede keer plaats te hebben genomen in de wachtkamer zie ik dat T. inmiddels zijn roze kleur heeft omgeruild voor een knalrode. Het duurt dan ook niet lang voordat er een enorme walm van borstvoedingspoep zich meester maakt van de wachtkamer. Enigszins verontschuldigend kijk ik de wachtkamer rond en zie dat de gemiddelde leeftijd van de wachtkamer zeker 60 bedraagt. Ik mompel wat van ... 11 dagen oud en een te kort tongriempje en voordat ik het weet hoor ik van alle kanten een groot ahhh...wat zielig en komen de verhalen los van nichtjes en achterneefjes met de meest afwijkende tongen. Na dit alles aangehoord te hebben duik ik wat ongemakkelijk in een privé en hoop maar dat ik snel aan de beurt ben.
Een half uur later is het zover (had ik die broek nou toch maar verschoond en dat ponsplaatje had ik ook nog makkelijk kunnen maken...) dr. Jansen houdt uit beleefdheid nog een praatje over de noodzaak van de ingreep en T. wordt in de houtgreep gelegd. Nog voor ik heb kunnen knipperen met mijn ogen is de ingreep gebeurd. T. is inmiddels ontploft. Even houdt hij nog op met huilen doet zijn tong omhoog en kijkt met een blik van "hé ik wist niet dat ik dat ook kon", om het vervolgens weer op een enorm brullen te zetten. De verpleegkundige vraagt of ik hem nog wat wil voeden waarop ik opper dat hij echt zo wel stil wordt en dat ik snel een ponsplaatje zal gaan maken. De verpleegkundige kijkt me aan met een blik van "zelf weten". Dr. Jansen heeft inmiddels onder het gemompel van "die was echt kort" en "tot ziens" de kamer al verlaten.
Snel zet ik T. weer in de maxi cosi en spoed me naar de intakebalie. Ook hier laat T. goed van zich horen en voordat ik het weet ben ik aan de ene kant mijn identiteitspapieren aan het geven roep ik geboortedata en ben ik aan de andere kant omringt door mensen die allemaal willen weten wie deze arme baby is "ja 11 dagen oud roep ik nog een keer".... "een wonder ja".... "goh wat leuk in April uw 7e kleinkind"... "nee hoor, is niet zielig zo'n tongriempje"... "ja Kerkstraat 200"... "nog geen BSN nee"... "nee hoor, hij heeft echt geen honger"... Gelukkig ziet de dame achter de balie ook de spoed van het opheffen van deze situatie in en maakt razendsnel het ponsplaatje. Snel naar boven en dan toch de klagelijk huilende T. de borst geven. Dat deze actie kompleet overbodig is blijkt wel als ik T. weer in de maxi cosi zet. Het gebrul is niks minder en behalve naar BV poep ruikt T. nu ook naar zure spuug. Ik snel me naar de lift. Links en rechts hoor ik nog een ahh... en ohh... en moet je hem horen huilen. Vlak voordat ik de draaideur uitloop hoor ik een mw. zeggen "dat arme kind... zo huilen en die moeder doet er niks aan". Waarop haar buurvrouw zegt "Joh het is vast haar eerste, ze moet het nog leren...".
Eenmaal buiten is T. na drie hobbels stil en kijkt mij met een gemengde blik aan van "eigen schuld dikke bult" en,”die hadden we mooi tuk hè mam?" En nog voor we bij de auto zijn ligt hij al in een diepe slaap en rijden we onder het genot van de "hallo wereld CD" naar huis, waar T. wordt ontdaan van vieze luier en spuugkleertjes en na een warm bad als een roos in slaap valt.
Dus jullie begrijpen: tongriempje doorknippen? Peanuts (voor een ervaren moeder tenminste....).
III. Gelukkig Nieuwjaar!
December is altijd een onrustige maand. Zowel in de praktijk als bij het thuisfront. Spreekuren vallen vaak uit en worden op tijdstippen geplaatst waarop we normaal vrij zijn. Ook de kerstdagen en oud & nieuw resulteren maar in één optie. Er moet een speciaal rooster gemaakt worden. Meng dit met een overdruk schema van familiediners, hyperactieve kids en de chaos is compleet. Het heeft dan bijna iets rustgevends als je dan op 1e of 2e kerstdag een wereldburger geboren ziet worden. Welkom dus zo’n kerstkindje.
Zo niet met oud en nieuw. Al jaar en dag proberen wij als verloskundigen dit moment met onze geliefden te delen en, ja wij vinden dit zelf ook bizar, het is ons al jaren niet gelukt. Geen probleem zou je denken, maar dat is het wel een beetje. Oud en nieuw sluit een onrustige maand af met een heel onrustige avond. Deze onrust merk je zowel bij onze zwangere, als bij ons. Immers bij klokslag 12 uur ligt steevast het hele mobiele netwerk van Nederland eruit. Hierdoor hebben we al eens een zwangere gehad die ruim voor de bevalling collega F. belde, waarop collega F. naar mevrouw reed, nog geen bevalling constateerde, maar niet meer terug kon rijden door het losgebarsten vuurwerk. F. arriveerde pas ruim na het “toastmoment” weer thuis en de kinderen lagen alweer in diepe slaap.
Andersom werd ik enkele jaren geleden om 00:30 gebeld door één van onze zwangere die bij haar familie vandaan kwam, mij al een half uur te pakken had proberen te krijgen en nu in haar auto zat met weeën om de 5 minuten. Probeer dan maar eens door de losgeslagen menigte te rijden naar een mevrouw die al even zo arelaxed haar huis probeert te bereiken. Je kunt de opluchting van beide kanten begrijpen toen we elkaar bij haar huis aantroffen.
Zo is de afgelopen jaren het zowel mij als mijn collega’s vergaan. Je begrijpt dat bij het maken van ons eindejaarsrooster iedereen wel met kerst wil werken, maar oud en nieuw……. We besloten deze dienst netjes om de beurt te doen en was het vorig jaar mijn beurt.
De hoop dat ik de klok thuis twaalf uur zou horen slaan had ik al een beetje opgegeven. Daarom zat ik vroeg in de avond met de hele familie met oliebollen op de bank gesetteld toen….. de telefoon ging. Het kon toch niet weer……? Maar niets was minder, waar Sanne belde, de weeën waren begonnen. En terwijl ik nog een laatste hap van mijn oliebol nam, stapte ik mijn auto in.
Maar deze oud & nieuw was anders. Het was nog vroeg in de avond. Daardoor was het deze keer geen chaos maar was het juist heel stil. Het leek wel kerst! Binnengekomen bij Sanne leek deze sfeer zich onverminderd door te zetten. Sanne was aan het bevallen en ving de weeën prima op. Ook de ontsluiting vorderde vlot. Ineens bracht deze normaal zo rommelige avond iets heel speciaals. Terwijl iedereen onwetend naar de televisie keek en oliebollen aan het eten was, beviel Sanne iets voor elven van een wolk van een zoon.
Zo zaten we om 11:45 in plaats van aan de oliebollen aan de beschuit met muisjes. Omdat het allemaal vlot was gegaan besloot ik in overleg met de pasgeboren ouders net voor het vuurwerkgeweld weer in mijn auto te stappen. Zou het dan toch, zou ik het halen dit jaar? En ja hoor, precies bij de 12e slag van de klok stapte ik mijn huis weer in. “Gelukkig Nieuwjaar!” riep ik bij het binnenstappen. Manlief zat compleet ingebouwd tussen onze kinderen, alledrie diep in slaap, de bubbelwijn onopgedronken. "Gelukkig Nieuwjaar!", zei hij, “hoe is het?” “Goed,” zei ik, “de mooiste oudejaarsavond sinds jaren!”
De cyclus was doorbroken……
II. Excuses aan de meneer van nummer 206.
Dat het in ons vak heel belangrijks is om de juiste adresgegevens te hebben is natuurlijk heel logisch. Je moet er immers niet aan denken dat je als barende zit te wachten op je verloskundige, terwijl die doodleuk naar je oude adres rijdt en daar de volledig van niets wetende nieuwe bewoners uit hun bed belt. Gelukkig is iedereen zich hier goed van bewust en gebeurt dit eigenlijk nooit. Adreswijzingen worden altijd keurig aan ons doorgegeven en worden dan ook meteen verwerkt in ons adressenbestand. Zodat er geen vergissingen kunnen ontstaan….
Heel soms ontstaan er toch vergissingen. Zo kan ik me een keer herinneren toen ik hier net was komen werken dat ik vol enthousiasme kraamvisites aan het doen was, een appartement binnen kwam stappen, in de kamer mijn jas uitdeed en verwonderd vroeg waar de baby nu was. De familie waar ik binnenstond bleef even stil en riep toen in luid gejuich uit: “baby, is er een baby?!” Ik begreep onmiddellijk dat ik verkeerd zat en pas toen ik weer buiten stond, met het schaamrood op mijn kaken en een joelende familie achter mij aan die vroeg in welk appartement de baby zich nou echt bevond, begreep ik ook dat de fout simpel was gemaakt; een identiek flatblok doemde voor mij uit de mist. Maar zoals ik al zei, dat was lang, lang geleden. In mijn beginnerjaren als verloskundige en het was niet waarschijnlijk dat zoiets nog eens zou kunnen gebeuren......
Tot afgelopen woensdag. Marga was bevallen. Marga was 7 jaar geleden van haar eerste kindje bevallen. Deze zwangerschap was niet zonder complicaties verlopen en Marga was al vroeg in de zwangerschap overgedragen aan de gynaecoloog. Waar zij uiteindelijk beviel van een gezonde dochter. Nu 7 jaar later was Marga weer zwanger en ook nu waren wij na de eerste echo een gepasseerd station gebleken, Marga was deze keer in verwachting van een tweeling. Marga had netjes gebeld wanneer ze de tweeling verwachtte en vroeg ons haar kraambed te controleren. Zo gezegd zo gedaan. De dag dat Marga met haar zonen naar huis ging werd ons netjes doorgebeld en collega F. zocht de gegevens van Marga erbij. Eerst even een telefoontje aan de familie om te melden dat we doorgekregen ze thuis waren.
En hier begint het mis te gaan….. F. belt en krijgt niet Marga, maar Simone aan de lijn. Simone, in het verleden ook bij ons bevallen, vind het gezellig om collega F. aan de lijn te hebben, maar heeft verder geen interessante meldingen die van doen hebben met verloskundige zorg. F., enigszins in verlegenheid gebracht, meld dat het leuk is om Simone weer te spreken en is blij dat het met alle kinderen goed gaat en hangt daarna enigszins verbouwereerd de telefoon op. Dan morgen maar op visite.
En daar gaat het pas echt mis. Ik rij opgewekt mijn rondje als ik bij Marga voor de deur sta. Tenminste ik denk dat ik bij Marga voor de deur sta en inderdaad bij het opendoen van de deur zie ik iemand met een blik van herkenning naar mij kijken. Ik zit goed, denk ik. “Hallo is kom voor je vrouw, kan ik binnenkomen”roep ik. Enigszins verbouwereerd zegt de man aan de deur: “Ehh dat kan, maar ze is nu niet thuis”. "Niet thuis", denk ik, "en dat voor een kraamvrouw die net bevallen is van een tweeling, een beetje rust in de kraamperiode is ook niet gek". De man kijkt mij niet begrijpend aan en ik besluit nog een poging te wagen: “voor de tweeling”, roep ik. Nu zie ik de man enigszins bleek wegtrekken, “een tweeling?” Roept hij. “Mijn vrouw is elf weken zwanger en jij komt mij vertellen dat we een tweeling krijgen”? Dit was het moment dat ik begreep dat ik voor de verkeerde deur stond en dat ik heel even iemand een hartverzakking had bezorgd. En daarom: beste meneer van 206, nog één keer: mijn oprechte excuses. Eén telefoontje naar het ziekenhuis gaf veel verduidelijking, Marga was verhuisd, en had een ander telefoonnummer gekregen.
I. Een bevalling uit het boekje.
We hebben een bijzonder vak. We horen het vaak en realiseren het ons. Een beetje raar ook met al die onregelmatige werktijden. Maar dat maakt het juist een heel mooi vak. Het is dan ook niet gek dat deze blog begonnen wordt met een bevalling. Een bevalling uit het boekje, de bevalling van Emma.
Het moment van dienstoverdracht is bij ons altijd in de avond. Collega F. verteld dan in detail wat er de afgelopen dag en nacht is gebeurd. Deze dienst was rustig, veel visites, geen bevalling. Wanneer ik ook de dienst heb overgenomen rest mij simpel het in mijn bed kruipen. Manlief en kinderen slapen. De nacht is stil, tot de telefoon gaat. Het is Jeroen, de man van Emma. De bevalling is begonnen. Emma, zwanger van haar 2e kindje, werd een uur geleden wakker met weeën en nu een uur later zetten ze door. Als ik mijn bed uitstap kijk ik nog even op de wekker 02:00. Tijd om aan de slag te gaan.
Twintig minuten later sta ik voor de deur van Jeroen en Emma. Kort na het aanbellen doet Jeroen de deur enthousiast open. Ook Emma ziet er nog helder uit. Maar wanneer ik even rustig wacht zie ik dat de weeën zich onderdaad regelmatig aandienen. Emma blijkt 2-3cm te hebben. Ik besluit alles klaar te zetten voor de bevalling. Kan ik ondertussen Emma in de gaten houden, hoe het met de weeën gaat. Gaat het langzaam dan ga ik nog even slapen, gaat het snel dan ben ik in de buurt. Maar het gaat snel. Kort na binnenkomst krijgt Emma goede weeën. Emma gaat steeds serieuzer de weeën te lijf en om drie uur besluiten we de kraamzorg te bellen. Om half 4 worden de weeën heel pittig, 6 cm blijkt. Alles voelt goed en ook de weeën blijven met grote kracht doorgaan. Dit kan niet lang meer duren. Enkele minuten nadat de kraamzorg is gearriveerd dient de eerste perswee zich aan en om 10 minuten over 4 mag Emma gaan persen. Nu komt het op Emma aan. De kunst is om mee te gaan met de persweeën en dat doet Emma. Uit alle kracht pers ze mee en het duurt dan ook niet lang tot ik Emma instrueer te zuchten. Het hoofdje is bijna geboren. Emma ziet het en voelt het. Ook Jeroen roept enthousiast mee. Twaalf minuten na de eerste perswee horen we het gehuil van de nieuwe wereldburger. Welkom Jens. Wanneer korte tijd erna de placenta geboren is de bevalling echt afgelopen. Emma blijkt een klein beetje ingescheurd te zijn .
Rond een uurtje of zes stap ik de deur uit. De kraamzorg blijft. Zij zorgt ervoor dat Emma lekker schoon in bed ligt wanneer straks te visite komt en wanneer straks hun oudste kindje wakker wordt. De zon komt alweer een beetje op. De nacht is voorbij. Thuisgekomen is het huis nog stil. Ik besluit nog even te gaan slapen. Tot een uur of tien, want dan begint de dag weer en ga ik op bezoek bij alle onze kraamvrouwen.